Verstopt in de Montes Aquilanos, onderdeel van de bergketen in het noordwesten van de regio Castilla y Léon, ligt een vallei met de veelbelovende naam Valle del Silencio (Vallei van de Stilte). Nu is het al niet erg druk in dit deel van Spanje, maar toch lijkt het ons een mooie bestemming voor een fikse bergwandeling van bijna 14 km. Start- en eindpunt in het drommerige bergdorpje Peñalba de Santiago, dat bijna geheel is opgetrokken uit grijze blokken kalksteen, met leistenen daken en houten verranda’s. Op zoek naar de grot van San Genadio, de monnik die de vallei zijn naam heeft gegeven.
Peñalba de Santiago
Het is moeilijk wegkomen uit Peñalba de Santiago. Het dorpje is zo mooi, dat je er zo een uurtje of wat kan ronddwalen, ondanks dat het maar klein is. De lage huizen zijn maar spaarzaam bewoond, maar de straatjes, de waterbron midden in het dorp, de fraaie huizen en de kerk zijn zo mooi dat je er wilt blijven rondhangen. Het is weliswaar rustig, maar gelukkig wel een levend dorp, dat nog permanent bewoond is en zelfs een dorpskroeg heeft. De tocht ernaartoe met de auto loopt langs een slingerende bergweg, wat waarschijnlijk sommige toeristen afschrikt. Er staan maar vijf auto’s op de parkeerplaats aan de rand van het dorp. We zien een paar rondkijkers op gympen, zonder rugzak of tas. Die gaan vast niet de bergen in.
Op pad in de Montes Aquilanos
Het dorp is ontstaan rond het klooster van Santiago de Peñalba, dat in de 10e eeuw werd gesticht door San Genadio (Sint Genadius). De kerk van het dorp is aangewezen als een monument van historisch belang en is een mengeling van pre-romaanse en Mozarabse stijlen. San Genadio was een benedictijnse monnik, bisschop van Astorga tussen 899 en 920 en kluizenaar. In de Montes Aquilanos verbleven meerdere monniken zoals San Genadio die een kluizenaar-achtige bestaan leidden. Een uiterst sober leven en voortdurende aanbidding en meditatie was hun hoofactiviteit. Rond de kerken die zij stichtten ontstonden kleine gemeenschappen, die soms uitgroeienden tot een klooster en/of een dorp.
De wetenschap dat we nog zo’n 14 km voor de boeg hebben, maakt dat we ons los kunnen scheuren van de dorpse pracht en de natuur in trekken. We volgen de geel-witte markering van de PR-LE-14, die belooft ons zowel naar de grot van San Genadio te brengen en uitzicht biedt op buurdorp San Pedro de Montes, dat eveneens is ontstaan rond een klooster.
Natuurlijke pracht
De bloemenpracht op de hellingen rond Peñalba de Santiago zijn al even mooi als het dorp zelf. Het is eind april en overal kleuren de hellingen in bonte kleuren. Van bloeiende winterheide tot sleutelbloemen, brem, orchideën en kleine wilde narcis-achtige bloemen. Die laatsten hebben hangende bloemeen, meestal twee per steel. Op sommige plekken komen ze uit de bergwanden te voorschijn, waardoor het lijkt alsof je langs een slinger van hanglampjes wandelt. Mooi en frisgeurend!
Vallei van de Stilte
Al snel zijn we in de Vallei van de Stilte, waar het inderdaad erg rustig is. Wat fluitende vogels en het ruisen van een bergbeek met een heuse waterval, meer is er niet te horen. San Genadio verbleef hier vaak in een grot, om in alle rust te bidden en mediteren. Volgens de legende vond hij het ruisen van de beek zo storend dat hij heel hard ‘Silencio’ heeft geroepen, om zich nog meer in zijn gebeden te kunnen verdiepen. Dat zal heus niet geholpen hebben, de beek stroomt ook vandaag ononderbroken door. Maar zo is de naam vand e vallei dus ontstaan. Of het echt zo gebeurd is, blijft een vraag. De grot is er in ieder geval wel en kun je bezoeken.
De ogen moeten even wennen als je vanuit de zon het donker in stapt, maar dan zie je dan de grot best groot is. Binnen staat een klein altaar, met een sober houten beeld, een paar iconen en plastic bloemen in een vaasjes. Het is nog steeds een plek waar mensen een schietgebedje richten tot San Genadio, die een positieve invloed zou hebben op het verloop van ziektes.
Opwaartse wegen in de Montes Aquilanos
Vanaf de grot begint het echte wandelwerk. Het geleidelijk stijgende pad biedt prachtig uitzicht op de omringende berghellingen. De vegetatie wordt wat ruiger, met meer brem en heide en minder bomen. Een lange tocht langs de hellingen brengt uiteindelijk naar een kruising van paden waarvandaan we steiler omhoog ‘moeten’. Vanaf hier hebben we zicht op het buurdorp San Pedro de Montes, waar je ook naartoe zou kunnen afdalen. ‘Zou’, want dat gaan we niet doen. De andere afslag op deze kruising brengt ons juist via een venijnige klim naar een hoogte van meer dan 1.300 meter. Dat is eigenlijk nog maar kinderspel, want de hoogste toppen in dit gebergte overstijgen de 2.000 meter. Voor ons is dit genoeg om je toch even een ‘berggeit’ te wanen.
Terug naar Peñalba de Santiago
We zijn dan al zo’n 9 km en een dikke drie uur onderweg. De afdaling naar het dorp verloopt iets minder steil. Het eerste stukje loopt over een bergweide, een open terrein met struiken en bloemen. We spotten zo waar een diepblauwe gentiaan tussen de in overvloed aanwezige primula’s. Verderop geeft de heide de helling weer een paarse gloed, afgewisseld met gele brem. Een smal slingerend pad brengt ons in een uurtje terug naar de Vallei van de Stilte. Vanaf hier volgen we de paden terug naar Peñalba. Dat is dan wel weer even stijgen en dat is met bijna 12 km in de benen best zwaar. Verguld met wat een van de mooiste bergwandelingen in onze ‘loopbaan’ is geworden, ploffen we neer op het terras van de dorpskroeg. De parkeerplaats is inmiddels leeg, op onze auto na. In stilte genieten we na van al het moois wat we vandaag hebben gezien.
Meer wandelen in Spanje?
Spanje is een van onze favoriete wandel-landen. We liepen al op Canarische eilanden en de Balearen, maar ook in Asturië, Cantabrië en Aragon. Castilla y León is de nieuwste toevoeging aan de lijst met mooie Spaanse bestemmingen die blijft groeien. Kijk voor alle blogs over wandelen in dit zonnige vakantieland in de categorie ‘Spanje’.
