De schiereilanden Sithonia en Kassandra in Chalkidiki zijn aantrekkelijke bestemmingen. Zowel voor strandliefhebbers die aan alle kanten zee om zich heen hebben, als voor wandelaars die kunnen genieten van de rust van minder bekende plekken op beide schiereilanden. Wie de ultieme rust zoekt gaat op pad op de uiterste zuidpunten van beide eilanden, waar maar weinig toeristen komen. Op pad naar de Kaap Drepano en Kaap Paliouri.
Het is een behoorlijke rit met de auto naar de zuidpunt van Sithonia, het middelste schiereiland van Chalkidiki. Sowieso is dit al meer de bestemming voor rustzoekers en hoe zuidelijker je komt, hoe stiller het wordt. En hoe smaller de weg wordt. We zijn op weg naar Porto Koufo, een gehuchtje met zo’n 100 inwoners en een kleine vissershaven. Weliswaar gaat er ook een bus naar deze ‘uithoek’, maar die is niet erg frequent.
Natuurlijke haven
Porto Koufo, ligt aan een beschutte baai en is vanwege zijn natuurlijke vorm uitermate geschikt als haven. De natuurlijke baai is omringd met steile kliffen en – in het voorjaar – weelderige vegetatie. Al in de oudheid was dit een strategische locatie voor schepen die de Egeïsche Zee doorkruisten. Wellicht speelde de haven een belangrijke rol in de maritieme handelsroutes van die tijd.
Anno nu is Porto Koufo vooral in trek bij toeristen die rust zoeken en die graag verblijven op het smalle strand aan het kristalheldere water in de baai. Tel daar de verse vis die wordt geserveerd in de vier tavernes aan de haven bij op en je hebt de ingrediënten voor een rustig verblijf met authentieke Griekse sfeer en gastvrijheid.
Naar de punt
We gaan op weg voor een wandeling naar Kaap Drepano, de meest zuidelijke punt van Sithonia. Even buiten het vissersdorp blijkt dit ook een geitendorp te zijn, als we midden in een kudde blatende langharige sikdragers belanden. Ze worden van de ene weide naar de andere gebracht, via de landweg waarover we lopen. Onverstoorbaar knabbelen ze in de bermen als we ons een weg banen door de groep.
In de verte ligt nog een eenzaam huis, daar achter wacht de grote leegte. Het landschap is gek genoeg redelijk vlak, alsof we over een hoogvlakte naar de kust lopen. We stijgen zelfs nog een beetje om uiteindelijk uit te komen op een uitzichtpunt boven de kliffenkust. Prachtig, maar de Kaap Drepano ontbreekt …
Daarvoor moeten we een stuk terug naar het eenzame huis, waar we een afslag over het hoofd hebben gezien. Deze landweg daalt weliswaar, maar gaat dan ook weer omhoog, om uit te komen bij een groep geitenstallen. Beneden ons zien we de kaap liggen en een steil dalend pad brengt ons naar het brede grindstrand Lemos beach aan de voet van de kaap. We zouden nog over de met struikgewas begroeide kaap kunnen klauteren, maar we hebben vandaag een privé-strand en een plons in het rustige zeewater vinden we een aantrekkelijkere optie.
Privé-strand
Verfrist gaan we op de terugweg. Een rondwandeling zit er hier niet echt in volgens de (digitale) kaart, dus volgen we dezelfde route terug. Met de middagzon op de kop is het warm en er is niet heel veel schaduw. In de wetenschap dat we bij Porto Koufo opnieuw in het water kunnen duiken om daarna een terras op te zoeken, stappen we lekker door. Dit zijn dertien goed bestede kilometers!
Kaap Paliouri
De rit naar de uiterste zuidpunt van Kassandra (het meest westelijke schiereiland) is net als de buurkaap van Sithonia een flinke tocht, want het verst van de bewoonde wereld. De smalle asfaltweg ernaartoe gaat aan het eind over in steenslag en lijkt alleen te dienen om het kerkje en de ernaast gelegen kleine vissershaven te bereiken. Er is een taverna en er staan een paar strandbedjes naast de haven, maar toeristen zijn er (nog) niet te vinden. Vanaf hier maken we langs steenslagwegen en smalle paden een rondwandeling van ruim 7 km.
Tapijt van bloemen
We hebben nog maar net het haventje waar we de auto hebben geparkeerd achter ons gelaten als de zandweg eindigt bij een open veld. Het is bijna zonde om er doorheen te lopen. De wilde bloemenmassa die zich voor ons uitstrekt over de rotsen loopt haast door tot aan zee. Toch moeten we die kant op en behoedzaam stappen we door het veld waar alle kleuren die Moeder Natuur rijk is in al zijn pracht te zien zijn. We volgende kustlijn, op weg naar een zandweg die even verderop lijkt te beginnen.
Stille paden
Kassandra is dan wel het meest toeristische deel van Chalkidiki, maar daar is hier niets van te merken. We volgen stille paden over de Kaap, door het groene struikgewas. Af en toe krijgen we een doorkijkje naar de rotskust en de zee. De kustlijn is ruig en ontoegankelijk; een strandje pikken tijdens deze wandeling zit er niet in. Dat is niet erg, er valt hier al genoeg te genieten van de natuurlijke schoonheid. In de verte zien we een trekker over een stoffige akker rijden, verder is er geen spoor van menselijke activiteit te bespeuren. Kaap Paliouri is het domein van een paar boeren die via landwegen hun grond bereiken om te bewerken. En van wandelaars zoals wij, die dankbaar gebruik maken van die bescheiden infrastructuur.
Even zoeken
Die infrastructuur laat het verderop even afweten. Volgens de kaart zou hier een smal pad tegen de helling omhoog lopen. Dat is inmiddels overgroeid met gras en bloemen en nauwelijks herkenbaar als pad. We lopen op gevoel de helling op en zien daar als snel een breed karrenspoor lopen. Dat loopt een poosje langs de kustlijn en biedt voortdurend zicht op de grillige rotskust. Wat verderop nemen we een afslag en volgen een dalend pad zo’n 500 m voor het beste uitzicht over de kaap.
Uitzicht
Kaap Paliouri zelf blijkt een groene vlakte te zijn, met kartelige rotswanden van een meter of 20 hoog. Hij ligt mooi groen te zijn in het rustige blauwe water. In de verte ligt het vasteland en moet ergens de stad Volos liggen. Meer naar rechts ontwaren we in de verte de contouren van de berg Olympos, de hoogste berg van Griekenland. Vergeleken met die hoogte is het hier een vlakke boel, waar het heerlijk rondstappen is in de diepe rust die op de zuidpunt van dit schiereiland hangt. Helemaal vlak is het trouwens ook weer niet, er zit nog een venijnig klimmetje in het parcours voordat we langzaamaan weer gaan afdalen in de richting van het haventje waar we onze route begonnen.
De ochtend hebben we gebruikt om hiernaartoe te rijden en inmiddels is de tweede helft van de middag al begonnen. Het licht wordt zachter en de hellingen krijgen een groengele gloed, met dank aan de zon. In de verte zien we de kleine haven al liggen, met daarachter de Agios Nikolaos als vooruitgeschoven post in zee. Langs een geleidelijk dalende landweg dalen we af en komen uit op de smalle asfaltweg.
Blijvend rust
Her kerkje zelf zit op slot en buiten is geen informatie erover te vinden. Is het een kerkje waar (vroeger) de vissers terecht konden? Is hier een heilige geboren/gezien/aangespoeld? Sowieso vind je in Griekenland op de meest wonderlijke plaatsen kerkjes en kapellen, dus het zou ook zo maar kunnen dat iemand dit een mooie plek vond en besloot een kerkje te bouwen. We kunnen die persoon niet anders dan gelijk geven, want in de middagzon is dit dé perfecte plek om te genieten van het weidse uitzicht over zee en de rust die hier heerst. “Jammer” dat er hier geen taverna staat, met lekkere vis op de kaart. Maar anderzijds, dat zou ook maar weer meer volk trekken en de rust verstoren. Nu is het hier tenminste echt stil, laat dat maar zo blijven!
Verantwoording
Dit artikel verscheen eerder in het zomernummer 2026 van Griekenland Magazine.
© One Day Walks, Tekst: Paul van Bodengraven, Foto’s: Marco Barten
Meer lezen over Wandelen in Chalkidiki?
Bekijk dan deze blogs:
Polygiros: langzaam door de bergen van Chalkidiki
Chalkidiki: met de boot naar vakantie-eiland Ammouliani
Chalkidiki: het zuiden van het schiereiland Kassandra
Schildpadden in het natuurreservaat Sani, Chalkidiki
Sithonia – Chalkidiki voor rustzoekers
Gluren bij de buren: de kloosters van Oros Athos
